Låt den rätte komma in

Wczoraj odbyłem w końcu długo wstrzymywany seans filmu pt. "Lat den rätte komma in", czyli w polskim tłumaczeniu "Pozwól mi wejść". Bardzo sceptycznie podszedłem do pozytywnych opinii, a nie spodziewałem się również niczego wielkiego, bo już nie takie rzeczy rozdmuchiwano "multiochachową" promocją. Jednocześnie zadbałem też o właściwe towarzystwo do oglądania, aby w trakcie nie przerywano mi "papieroskami" i "obożetoobrzydliwewłączmycośinnego". Co tu dużo mówić, film jest lekko powiedzieć doskonały. Wiem jak to brzmi i pewnie w niejednej głowie zrodzi się pomysł, że to kwestia gustu, ale jestem zwolennikiem teorii, która mówi, że gust jest rzeczą nabytą, nad którą trzeba pracować. Moim zdaniem nikt od czasów "Głodu" z Davidem Bowie nie podszedł tak poważnie do tematu wampiryzmu. Przez prawie dwie godziny seansu otrzymywałem wszystko to, co mogłem sobie wymarzyć eksplorując mój trzeci czy czwarty ulubiony gatunek filmowy (1. Musical 2. SF 3. Western/horror? ^^). Film opowiada historię młodego chłopca, który jest potwornym introwertykiem, a jednocześnie dostaje mu się mocno od rówieśników w szkole. Spotyka to pacholęcie na swojej drodze dziewczynkę, o której szybko dowiadujemy się, że jest wampirzycą. Nie chcę tutaj opowiadać za dużo, żeby nikomu nie zepsuć zabawy, ale grzechem będzie nazywać sie miłośnikiem kina i nie widzieć tego filmu (tak samo jak choćby nawet wychwalać chałowatą "Bezsenność" z Alem Pacino, nie wiedząc, że to remake ^^).
Z góry ostrzegam, że film obfituje w sceny drastyczne (dla przykładu: szczegółowe ukazanie twarzy wyżartej kwasem - podobnie jak w Dark Knight).